Regelmatig vind u hier columns van de AWD docenten. Dit is de column van Ton Wortelboer

Een voorrecht

In de lange tijd dat ik het voorrecht heb mensen enthousiast te maken voor het product wijn, heb ik eigenlijk nooit een moment gehad van ik stop ermee! Op zeker is het dat bij elke start van een wijncursus, of dat nu de basis, niveau 1 of niveau 2 is, de mensen anders weggaan dan dat ze komen.

Vaak nerveus bij aanvang, wie ben ik tussen al die anderen, zijn anderen wellicht beter dan ikzelf en noem maar tal van redenen. Zo’n eerste dagdeel is vaak bepalend voor het verloop van de rest van de cursus. Eén gemeenschappelijk doel is meer te weten te komen over wijn. De leervraag, voor zover al geformuleerd, is zeer uiteenlopend, van ik wil meer leren over wijn [heel breed dus] tot aan hoe maak ik een juiste wijnkeuze voor bij een gerecht [net zo breed maar helder geformuleerd].

Omdat het zo uiteenlopend is, voel ik dat iedere keer weer als een uitdaging om daar mee aan de slag te gaan. Het aan de slag gaan met zo’n uitgebreide leervraag houdt ook in dat je als wijndocent je iedere keer moet verdiepen in de materie. Zo snel als de markt verandert zo snel moet je ook op de hoogte zijn van die veranderende markt. Uiteraard blijven we het hebben over vergist druivensap maar toch. Neem bijvoorbeeld al die nieuwe technieken die toegepast worden om de wijn soepeler te maken, of eerder drinkbaar of de wijn even wat meer fraicheur mee te geven. Het gebeurt allemaal en als vakman moet je daar toch een plausibele verklaring voor kunnen geven. Daarbij komt dat veel cursisten al ongelofelijk veel van bepaalde wijnen afweten. Dit omdat een wijnstreek of wijnhuis frequent bezocht wordt. Vaak hebben die cursisten het daar dan over of je weet dat in die plaats op de hoek van die straat dat wijn huis is gevestigd… Ja, en dan sta je zelf toch weer voor een uitdaging om er eens naar toe te gaan. Zelf weer op pad om te snappen waar het nou werkelijk om draait en als je dan weer thuiskomt dan heb je weer een geweldige ervaring achter de rug. Die ervaring wordt dan weer gedeeld met anderen in de hoop dat iedereen er enthousiast van wordt.

Voor mij staat wel vast dat je eerst moet begrijpen hoe het komt dat het product wat in het glas zit zo smaakt. Dan de volgende stap is mensen laten ontdekken wat ze er zelf van vinden, dus het leren waarnemen. Het leren waarnemen gaat niet over de woorden lekker of niet lekker, maar zoals eerder gezegd, er iets van vinden. Als nu beide stappen in redelijke mate beheerst worden dan kan men aan een altijd verrassende theoretische en praktische wijnreis beginnen. Omdat beide stappen onder leiding gaan van een ervaren wijndocent, blijft het een voorrecht om te doen. Hoever en hoe uitgebreid zo’n wijnreis wel niet kan worden komt een volgende keer.,/p>

Hulde, hef het glas en geniet!

Wijndocent, Ton Wortelboer

Procuwijs “Boeiend in wijn”