Regelmatig vind u hier columns van de AWD docenten. Dit is de column van Chris Alblas

Bordeaux, wie drinkt het nog?

In elk oneven jaar vindt in de stad Bordeaux een groot wijnspektakel plaats, de Vinexpo. Dit jaar kon je in vijf dagen bij maar liefst 2400 (!) exposanten wijn proeven. Een onmogelijke opgave om ze allemaal te bezoeken en dus moet je een keuze maken. Wat heeft je interesse? Is het wijn uit Moldavië, Zuid-Afrika, Canada of wordt het dichterbij huis de wijn uit Frankrijk. Tijdens mijn bezoek was ik met name gericht op de wijnen uit Bordeaux. Dit met de vraag waarom we in Nederland zo weinig Bordeaux drinken.

Begin jaren 80 werd mijn interesse gewekt voor wijn en met name voor die uit Bordeaux. Mijn schoonvader had een kelder vol met oude, gerijpte wijnen uit de Haut-Médoc en Saint-Emilion. Twee gebieden met bijzonder mooie kastelen en wijnen van zeer hoog niveau. Al proevend werd er aan tafel gediscussieerd over de herkomst, oogstjaar en druivenrassen. De talloze verschillen boeiden me dermate dat ik cursussen volgde en ook afreisde naar Bordeaux om met eigen ogen de bodemsoorten en de ligging van de wijngaarden te bekijken. Natuurlijk werd er geproefd en gesproken met wijnmakers. Bordeaux had klasse, was niet te evenaren en men keek vanuit de ivoren toren naar wat er verder in de wereld gebeuren. Wie had toen kunnen bevroeden dat Bordeaux weleens in een diep dal kon komen? Bordeaux stond voor betrouwbaarheid en een beter relatiegeschenk was ondenkbaar.

Eind vorige eeuw bleek dat men echter ook elders in de wereld wijn voor een zeer goed niveau kon maken. Zodanig dat een Franse wijnexpert het zich permitteerde een proeverij te organiseren waarin Franse en Californische wijnen blind met elkaar werden vergeleken. De uitkomst laat zich raden; de vloer werd met de Franse wijnen aangeveegd en de Californische de hemel in geprezen, maar dat realiseerden zich de proevers uiteraard pas achteraf. Meer te beleven in de film Bottleshock.

De top van Bordeaux heeft misschien tijdelijk onder deze “bottleshock” geleden, maar al spoedig bleken er talloze kopers te zijn die de wijnen uit het klassement van 1855 gewoon voor de heb willen. Maakt niet uit wat het kost, als het maar een Château Haut-Brion of Margaux is. Dat mag dan in 2011 zonder blikken of blozen € 500,00 of meer kosten voor een nog niet gebottelde fles wijn. Duur? Valt mee de prijzen rijzen de pan uit. Is de wijn dat dan waard? Dat is niet de vraag, het is een marktmechanisme waar de producenten/wijnmakelaars zonder problemen aan meedoen. De nieuwe miljonairs uit China en Rusland vallen over elkaar heen om deze wijnen te bemachtigen. Vrijwel alles wat deel uitmaakt van de klassement verkoopt probleemloos. Deze wijnen zijn daarmee echter onbereikbaar geworden voor de gewone wijnliefhebber. Gelukkig zijn er ook nog wijnen uit Bordeaux die tot een betaalbare categorie gerekend kunnen worden.

Er is echter ook een categorie Bordeaux die aan de straatstenen niet te slijten is. Dan gaat het om talloze wijnen die recht hebben op de herkomstaanduiding A.C. Bordeaux en A.C. Bordeaux Supérieur. Veel wijnen in die categorie spreken niet aan omdat ze iets uitdrogends, wrangs, in de afdronk hebben. Het zijn vaak wijnen waarbij je iets moet eten. Dit in tegenstelling tot de soepele, bijna licht zoete, wijnen uit de nieuwe wijnlanden. Wanneer drinken we zelf wijn? Soms bij het eten, maar vaak later op de avond. De wijnen zouden wel iets soepeler gemaakt kunnen worden, maar de producenten vinden dat de fout niet ligt bij de stijl van de wijn, maar bij de koper. Die koper snapt er niets van. Wijn hoort bij de maaltijd. Dus houden veel wijnmakers hardnekkig vast aan de traditionele stijl en maken ze onverkoopbare wijnen. Geen slechte wijn, maar wel een stijl die niet meer past bij de consument van deze tijd. Gelukkig zijn er uitzonderingen, soepele en betaalbare wijnen. Een overzicht daarvan is te vinden in “Bordeaux Op z’n Best”.